donderdag 09 augustus 2007 door Hans Cottyn
Naar aanleiding van een geïllustreerde heruitgave van het
Irisches Tagebuch van
Heinrich Böll (1917-1985) is in
Die Zeit een portret verschenen van de schrijver die dit jaar 90 jaar zou geworden zijn. Onder de titel '
Wo ist Böll?' vragen Christiane Grefe en Adam Soboczynski zich af waarom de
Nobelprijswinnaar 1972 uit het bewustzijn van de Duitsers is gerukt. 'Waarom is Böll zo ver weg? Geen citaat is nog aanwezig, geen televisieoptreden wordt nog herinnerd, geen redevoering is nog actueel. En ook de romans en verhalen zijn zo goed als vergeten.’ Er wordt een sociologisch-generationele verklaring aangereikt door de jongere schrijfster Juli Zeh: 'We kregen Böll op school erin geramd. En nu zijn we hem beu.' Maar René Böll, de schilderende zoon van de schrijver, zegt: 'Anderen hebben mijn vader in de rol als het geweten van de natie geduwd. Ik interpreteer mijn vader in principe niet. Ik zou liever hebben dat men zijn werken leest, dan dat men hem probeert te begrijpen doorheen zijn literatuur.' Was de roem van de schrijver-activist overroepen? Is Böll te veel een schrijver van het na-oorlogse Duitsland? Zijn boeken als
Biljarten om halftien en
Groepsfoto met dame nog relevant? Marcel Van Nieuwenborgh dacht recent in
De Standaard der Letteren nog van wel, maar een andere mening was te lezen op de
Brakke Hond Blog. In elk geval, mocht Böll nu nog leven, zo concludeert
Die Zeit, ‘zou hij een blog voeren, een Böll-Blog, die hij ’s nacht met polemieken zou volschrijven. Niemand zou hem verdoemen, niemand zou hem heilig verklaren. Böll zou met zijn oordeel de bal wel eens misslaan. En op de zenuwen werken. In het bijzonder dan wanneer hij gelijk heeft.’
Verwante berichten
Reacties
Er werden nog geen reacties geplaatst.
Geef uw mening
